Sana meftun ve hayran, sana ram olanlara
Bir bela tünelinde ağır imtihan düştü.
Ya bir fotoğraf çekelim ya da bir resim çizelim.
Âdeti hûbların cevr ü cefâdır amma
Bana ettiklerini kimselere etmediler .
Ya “Ankara’dan abim geliyor”
Ya da “Ankara kar altında” kalıyordu.
Biliyorsunuz işte, hep beraber öğrenmiştik:
Armudun sapının olduğunu,
Var olduğumuzu ama kayda değer olmadığımızı,
Bir önceki saatten daha az olduğumuzu
Ve inkişâf edemediğimizi.
Biliyorum bir karınca türküsünden
Daha hafif olacak sesim
Biliyorum insanların birbirine olan
Yabancılığı büyüyecek dünya küçüldükçe
Biliyorum telefonlar oldukça
İnsanlar birbirini görmeyecek
Biliyorum birbirimizi hiç görmeden öleceğiz